Niet klagen maar wagen

Ken je dat spreekwoord ook? Niet klagen maar dragen.

Vroeger werd dat in de omgeving waar ik ben opgegroeid wel gezegd. Eerlijk gezegd had ik er niets mee. Als ik zat te klagen als puber over de hoeveelheid huiswerk en er werd naar mijn hoofd gesmeten : ’Niet klagen maar dragen”, ontplofte ik vaak.

Mopperen en klagen we doen het allemaal. Over het weer, over het lange wachten bij de kassa, over een collega die jouw mail niet beantwoordt enz..

Toch zou ik het spreekwoord willen veranderen.

Als je zegt ‘Niet klagen maar dragen’, dan zeg je eigenlijk tegen jezelf of tegen een ander: “Houd je mond, je dealt er maar mee!” Maar eerlijk zijn over wat je ervaart is volgens mij geen klagen. Want onder klagen zit een emotie.

Bijvoorbeeld als ik zit te klagen over het lange wachten bij de kassa, voel ik eigenlijk de stress opkomen, omdat ik nog eten wil koken en mijn werk af wil maken enz. Als ik echt eerlijk ben over die emotie, kom ik erachter dat ik ten diepste bang ben dat ik het eten niet op tijd klaar heb en dus ook niet snel mijn werk af kan krijgen.En uiteindelijk heb ik een chagrijnig gezin om me heen met een energie-dip.

Dus het ligt niet aan de kassière of aan de oude mevrouw voor mij bij de kassa die niet weet hoe ze moet pinnen… Nee, het ligt aan mijn eigen planning! En als ik de emotie onder mijn klaaggezang eerlijk onder ogen zie en niet wegdruk, neem ik de verantwoordelijkheid voor mijn eigen emoties.

Als ik die emoties niet erken, word ik waarschijnlijk een explosiegevaar en zal mijn klagen niet stoppen. Ik zou je willen uitdagen om als je zit te klagen, jezelf af te vragen welke emotie er aan ten grondslag ligt. En als je iemand anders steeds hoort klagen, stel dan eens een vraag aan de ander. Wat zit je dwars?

Klagen is een signaal en het is de moeite waard om ernaar te luisteren. Dus ik zou zeggen: ‘Niet klagen, maar waag het om de emotie eronder onder ogen te zien!

Succes!